116 - وَ لا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هذا حَلالٌ وَ هذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ . نگوئيد هرچه به زبانتان مىآيد كه اين چيز حلال است و اين چيز حرام ! ( اين گشاده است و روا - و اين بسته است و ناروا ) تا ( از اين گفته‌ها ) بر خدا دروغ بنديد ، همانا كسانى كه بر خداى دروغ سازند ( و افترا زنند ) هرگز روى رستگارى نه‌بينند ! 117 - مَتاعٌ قَلِيلٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ . اين دروغ ساختن و جهان داشتن شما روزگارى است اندك ، و آنان راست عذابى دردناك . 118 - وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا ما قَصَصْنا عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ . بر كسانى كه جهود شدند ( و از راه بگشتند ) ما آنچه را كه از پيش بر تو خوانديم بر آنها حرام كرديم و ما به آنان ستم نكرديم بلكه آنان خودشان به خويشتن ستم روا داشتند . 119 - ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ عَمِلُوا السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ . پس خداوند تو ( اى محمّد ) كسانى را كه از روى نادانى كارهاى بد كردند و بعد پشيمان شده و توبه كردند و رو باصلاح آوردند و نيكى كردند ، خداى تو آنها را آمرزنده و بخشندهء مهربان است . 120 - إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ حَنِيفاً وَ لَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ . همانا ابراهيم پيشوائى بود از جانب خداى بر پا ايستاده و به اخلاص يكتاگوى ، و هرگز از شرك‌آوران نبوده است . 121 - شاكِراً لِأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَ هَداهُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ . درحالىكه او خدا را سپاسگزار بود و او را به راه راست هدايت كرده است . 122 - وَ آتَيْناهُ فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ . ما به او ( ابراهيم ) در دنيا نيكوئى داديم و در آن جهان هم از رستگاران است . 123 - ثُمَّ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ . از آن پس به تو ( اى محمّد ) پيغام فرستاديم كه از دين حنيف ابراهيم پيروى كن كه او از مشركان نبوده . 124 - إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ . و همانا بزرگ داشت روز شنبه بر آن كسانى نوشتند كه در آن روز از جهت شكار ماهى باهم اختلاف داشتند و پروردگار تو در روز رستاخيز ميان آنان كه باهم اختلاف داشتند داورى خواهد كرد . 125 - ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ . مردم را به راه خدا با پندهاى نيكو بخوان و با آنها با بهترين وجهى مجادله كن و بازپيچ با آنها به آنچه نيكوتر است . كه پروردگار به حال توبه‌گران داناتر و به راه‌يافتگان هم داناتر است . 126 - وَ إِنْ عاقَبْتُمْ فَعاقِبُوا بِمِثْلِ ما عُوقِبْتُمْ بِهِ وَ لَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ . اگر سزا دهيد كسى را كه بشما عقوبت رسانيده ، پس به همان چندان عقوبت كنيد كه عقوبت شده‌ايد و اگر شكيبائى كنيد براى صابران بهتر است . 127 - وَ اصْبِرْ وَ ما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ وَ لا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَ لا تَكُ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ . و ( اى محمّد ) شكيبائى پيشه كن و نتوانى صبر كرد مگر به يارى خداى ، و بر ايشان اندوه مخور ، ( اگر به حقّ راه نمىيابند ) و دل‌تنگ مشو و در تنگى مباش از آنچه آنان بدى و مكر مىكنند .